การจดัการเรียนการสอนโครงการนาฏศิลป์เพื่อชมุชน:กรณศีึกษามหาวิทยาลัยราชภฏัสวนสุนันทา

  • วุฒิชัย ค้าทวี
  • มณิศา วศินารมณ์
  • ศากุล เมืองสาคร
  • ผกามาศ จิรจารุภัทร
  • รติพัทธ์ ศิริพงษ์
  • มนัญชยา เพชรูจี
Keywords: การจัดการ , โครงการนาฏศิลป์เพื่อชุมชน, การเรียน, การสอน. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

Abstract

บทความ “การจัดการเรียนการสอนโครงการนาฏศิลป์เพื่อชุมชน” ฉบับนี้ ศึกษาวิธีการการจัดการเรียนการสอนของ โครงการนาฏศิลป์เพื่อชุมชน คณะผู้วิจัยได้ทําการศึกษาค้นคว้าข้อมูลจากเอกสารของโครงการ การสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ บุคลากรที่เกี่ยวข้อง และผู้เข้าอบรม การสังเกตการณ์การเรียนการสอน การประเมินผล การจัดการแสดง และการบริหาร จัดการโครงการ นําข้อมูลมาจัดเรียงให้เป็นหมวดหมู่โดยพิจารณาความสอดคล้องตามวัตถุประสงค์ นําเสนอข้อมูลด้วย การพรรณนาวิเคราะห์ พบว่า มีผู้เข้าอบรมต่อหนึ่งรุ่น 40 คน ช่วงอายุตั้งแต่ 7 ปีจนถึงวัยเกษียณ พื้นฐานทักษะของผู้เข้าอบรม มีหลายระดับตั้งแต่ไม่มีพื้นฐานเลยจนถึงเกณฑ์ดี ด้านความต้องการของผู้เข้าอบรมปรากฏ 4 ประเด็นหลัก คือ 1. ต้องการมี ทักษะพื้นฐานทางด้านนาฏศิลป์ไทย 2. เสริมสร้างทักษะเพื่อศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น 3. นําสิ่งที่ได้จากการอบรมไปต่อยอด ในสายอาชีพ 4. เพื่อดูแลและเสริมสร้างสุขภาพ ด้วยเหตุนี้จึงร่วมกันหาวิธีการจัดการเรียนการสอน โดยแบ่งผู้เข้าอบรม ออกเป็น 3 ระดับ ได้แก่ ชั้นต้น ชั้นกลาง และ ชั้นสูง โดยพิจารณาจากข้อจํากัดและความต้องการของผู้อบรมซึ่งได้จากการ สอบถามและการทดสอบก่อนเข้าอบรม การอบรมใช้เวลา 3 ชั่วโมงต่อ 1 ครั้ง แบ่งเป็นในชั่วโมงแรก จะให้ผู้อบรมรวมกัน ทั้งหมดโดยแบ่งเป็นฝ่ายตัวพระ และฝ่ายตัวนาง ฝึกปฏิบัติทักษะเบื้องต้นร่วมกัน เพื่อเป็นการสร้างพื้นฐานแก่ผู้ที่ไม่มีทักษะ พื้นฐาน และเสริมทักษะแก่ผู้ที่มีทักษะอยู่แล้วให้มีความเข้าใจและปฏิบัติท่ารําได้อย่างถูกต้องสวยงาม จากนั้นใน 2 ชั่วโมงหลัง แบ่งผู้เข้าอบรมไปตามระดับชั้นของตนเพื่อฝึกปฏิบัติชุดการแสดงที่เหมาะสมกับทักษะของตนเมื่อสิ้นสุดโครงการมีการวดัผล สัมฤทธิ์ของการอบรมด้วยการแสดงจริงบนเวทีในฐานะศิลปินอย่างเต็มรูปแบบ โดยคัดเลือกตามความเหมาะสมของผู้อบรม กับชุดการแสดงที่ได้อบรม จากการสังเกตการณ์ของอาจารย์ผู้สอนตลอดการอบรม เพื่อการประเมินผลเป็นผ่านและ ได้รับวุฒิบัตรตามวัตถุประสงค์ของโครงการฯ โครงการนาฏศิลป์เพื่อชุมชนมีวิธีการจัดการเรียนสอนที่เป็นระบบ ผ่านการวางแผน กระบวนการทํางาน การกําหนดเนื้อหา ตลอดจนการออกแบบกิจกรรมการเรียนการสอน ตามหลักการและ วัตถุประสงค์ของโครงการฯ โดยคํานึงจากข้อจํากัดและความต้องการของผู้เข้าอบรมเป็นสําคัญ นอกจากนี้ยังมีการบูรณาการ กับการเรียนการสอนของหลักสูตรศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาศิลปะการแสดง (นาฏศิลป์ไทย) ซึ่งเป็นการเผยแพร่ องค์ความรู้ การเสริมสร้างประสบการณ์วิชาชีพแก่นักศึกษา รวมทั้งเป็นการบริการวิชาการแก่สังคมโครงการหนึ่งที่สามารถ ทําประโยชน์ในด้านการสืบสานศิลปวัฒนธรรมได้อีกด้วย

References

กรมวิชาการ. (2545). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว. ชนันธร หิรัญเชาว์. (2562). การพัฒนาทักษะนาฏศิลป์ไทยและความคิดสร้างสรรค์ตามแนวคิดของเดวีส์ สําหรับนักเรียน
ชั้นประถมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต หลักสูตรและการสอน, วิทยาลัยครุศาสตร์
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ทิศนา แขมมณี. 2545. รูปแบบการจัดการสอน : ทางเลือกที่หลากหลาย.กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประเมษฐ์ บุณยชัย. (2544). เอกสารประกอบการสอนวิชาจารีตนาฏศิลป์ไทย. ม.ป.ท.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 14 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 (ตอนที่ 74 ก), หน้า 1-19.
มณิศา วศินารมณ์. (2561). โครงการนาฏศิลป์เพื่อชุมชน ประจําปี 2561. แบบขออนุมัติโครงการ,คณะศิลปกรรมศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
เรณู โกสินานนท์. (2548). นาฏยศัพท์ ภาษาท่านาฏศิลป์. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
วุฒิชัย ค้าทวี. (2559). พัฒนาการเครื่องแต่งกายยืนเครื่องละครสวนสุนันทา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต
ศิลปะการแสดง, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ศากุล เมืองสาคร. (2556). นาฏยลักษณ์การแสดงระบําของนาฏศิลป์สวนสุนันทา ตั้งแต่ปีพ.ศ.2541-พ.ศ.2553.
วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต ศิลปะการแสดง, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
สุชัณษา รักยินดี และ ณัฐรดี ผลผลาหาร. (2557). ความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อการจัดการเรียนการสอนวิชาดนตรี
(ศูนย์ดนตรี). วิทยานิพนธศ์ ึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อภิชาต อนุกูลเวช. (2551). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนฝึกปฏิบัติทางเทคนิคบนเครือข่ายอินเตอร์เน็ตสําหรับ
นักเรียนอาชีวศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ.
Published
2021-08-10