ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารทรัพยากรมนุษย์กับความจงรักภักดีต่อองค์กรของบุคลากรสังกัด สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

  • ศิริรัตน์ ชูกรณ์
  • วิลาสินี จินตลิขิตดี
Keywords: ความจงรักภักดี,การบรหิ ารทรัพยากรมนุษย์,สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

Abstract

องค์กรทั้งภาครัฐหรือภาคเอกชน ต่างต้องประสบปัญหาบุคลากรลาออก หรือ ขอโอนย้ายหน่วยงาน เหตุผลหลักมัก เกี่ยวข้องกับการบริหารทรัพยากรมนุษย์และความจงรักภักดีต่อองค์กรของบุคลากร ซึ่งสํานักงาน คณะกรรมการการศึกษา ขั้นพื้นฐานเป็นองค์กรหนึ่งที่ประสบกับปัญหานี้ การวิจัยนี้ศึกษาระดับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ความจงรักภักดีต่อองค์กรของ บุคลากร สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน และความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารทรัพยากรมนุษย์กับ ความจงรักภักดีต่อองค์กรของบุคลากร สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรที่ปฏิบัติงานในสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานส่วนกลาง จํานวน 299 คน ได้จากการสุ่ม ตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson’s Product Moment Correlation Coefficient) ผลการวิจัย พบว่า บุคลากรสังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน มีความคิดเห็นต่อการบริหารทรัพยากรมนุษย์ภาพรวมอยู่ในระดับ มาก (ค่าเฉลี่ย = 3.41) ด้านความคิดเห็นของบุคลากรที่มีต่อความจงรักภักดีต่อองค์กร โดยรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 3.74) ผลการทดสอบค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ พบว่า การบริหารทรัพยากรมนุษย์มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความจงรักภักดีต่อองค์กร ของบุคลากร สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ในระดับสูง (r=0.758) อย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยนี้สามารถนําไปใช้ประโยชน์ โดยใช้เป็นแนวทางให้ผู้ที่เกี่ยวข้องกับระบบบริหารทรัพยากรมนุษย์ พิจารณานําไปใช้ ประโยชน์ ในการเสริมสร้างความจงรักภักดีต่อองค์กรของบุคลากร สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานให้ดียิ่งขึ้น

References

ัลยา วานิชย์บัญชา. (2558). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. กรุงเทพฯ: สามลดา. กานดา จันทร์แย้ม. (2556). จิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ. กรุงเทพฯ: โอเอสพริ้นติ้งเฮ้าส์. จิรประภา อัครบวร. (2549). สร้างคนสร้างผลงาน. กรุงเทพฯ: ก. พลพิมพ์.
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบณั ฑติ ).
ชัญภร เสริมศรี. (2558). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารทรัพยากรมนุษย์กับความผูกพันต่อองค์การของบุคลากร
บริษัทแห่งหนึ่ง ในเขตนิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร จังหวัดชลบุรี.
สาขาวิชาการบรหิ ารทั่วไป. มหาวทิ ยาลัยบูรพา.
ูศรี วงศ์รัตนะ.(2553). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: ไทเนรมติ กิจ อินเตอร์ โปรเกรสซฟิ .
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2555). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ธนัฎฐา ทองหอม. (2556). อิทธิพลของการจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่มีต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากร
ชุมนุมสหกรณช์ าวสวนปาล์มน้ามนั กระบี่ จํากัด. (วิทยานพิ นธ์ปริญญามหาบณั ฑติ ). สาขาวิชาการจดั การทั่วไป
มหาวิทยาลยัเทคโนโลยรีาชมงคลธัญบุรี.
ธัญญา ผลอนันต.์ (2546). การมุ่งเนน้ ทรัพยากรบุคคลแนวทางสร้างความพึงพอใจแก่พนักงาน. กรุงเทพฯ: อินโนกราฟฟิกส.์ นงนุช วงษ์สุวรรณ. (2550). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพมหานคร: จามจุรโี ปรดักท์.
นฤมล ทรัพย์หลาย. (2562). ความสัมพันธ์ของการบริหารทรัพยากรมนุษย์กับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานและ
ความจงรกั ภกั ดีของพนักงานระดับปฏิบัติการ บริษัทเอกชน (ธุรกจิ อสงั หาริมทรัพย์ ในจังหวัดสมทุ รสาคร).
วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลยั เอเชียอาคเนย์, 3(1), 89.
นิจชิตา ชัยณรงค์. (2558). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทํางาน ความผูกพันต่อองค์กรกับควาจงรักภักดตี ่ององค์กร
ของพนักงานโรงแรม:กรณีศึกษาโรงแรมวังใต้จังหวัดสุราษฎร์ธานี.(วิทยานิพนธ์ปรญิ ญามหาบณั ฑติ ).สาขาวชิ าการ
จัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
ปิยาพร ห้องแซง. (2555). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อความผูกพันในองค์กรของพนกั งาน
สาขาธนาคารออมสนิ ในเขตกรุงเทพมหานคร.(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบณั ฑติ).สาขาวิชาการจดัการ
มหาวิทยาลยัศรีนครินทรวิโรฒ.
วิชัย โถสุวรรณจินดา. (2556). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: โฟร์เพซ
วิลาวรรณ รพีพิศาล. (2549). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิจิตรหัตถกร.
วิลาวรรณ รพีพิศาล. (2550). หลักการจัดการ. กรุงเทพฯ: วิจิตรหัตถกร.
สัมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์. (2549). การบริหารทรัพยากรมนุษย์: หลักการและแนวคิด. กรุงเทพฯ: เวิลด์เทรดประเทศไทย. สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). อํานาจหน้าที่และความรับผิดชอบ. สืบค้น 10 ธันวาคม 2563, จาก
https://www.obec.go.th/about.
เสาวลักษณ์ ลีฬหกุลชัย. (2554). การศึกษาความผูกพันของพนกั งานที่มีต่อองค์การเอกชน เขตกรุงเทพมหานคร.
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบณัฑิต).สาขาวิชาการจัดการมหาวิทยาลยัรังสิต.
Baron, R. A. (1986). Behavior in organizations: understanding and managing the human side of work.
(2 nd ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Bowin, R. B., & Harvay, D. (2001). Human Resource Management: An Experiential Approach.
New Jersey: Upper Saddle River, Prentice – Hall.
Guest, D. (1987). Human resource management and industrial relations. Journal of Management
Studies, 24(5), 503–521.
Herbert H. I., et. als. (1983). Personel/Human Resource Management Illinois: Richard D. Irwin.
Hoy, W. K., & Rees, R. (1974). Subordinate Loyalty to Immediate Superiors: A Neglected Concept in
the study of Educational Administration. Sociology of Education, 47, 274-275. Ivancevich, J. (2001). M. Human Resource Management. New York: Mc Graw – Hill, Inc.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Education and
Psychological Measurement, 30(3), 607-609.
Sheldon, M. E. (1971). Investment and involvement as mechanism producing commitment to the organization. Administrative Science Quarterly, 16(2), 143-150.
Sims, R. R. (2007). Human resource management: Contemporary issues, challenges and opportunities. NC: Information age publishing.
Stone, J. R. (2008). Managing Human Resource. Australia: John Wiley and Suns.
Published
2021-08-10