ผลของโปรแกรมกิจกรรมนันทนาการโดยใช้หลักอริยสัจ 4 เพื่อพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

  • ชนา ดุริยางคเศรษฐ์
  • สุนันทา ศรีศิริ สาขาการจัดการกีฬาและนันทนาการ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
Keywords: โปรแกรมกิจกรรมนันทนาการโดยใช้หลักอริยสัจ 4, ความฉลาดทางอารมณ์

Abstract

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาและเปรียบเทียบ ผลของโปรแกรมกิจกรรมนันทนาการ โดยใช้หลักอริยสัจ 4เพื่อพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น

กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1) โรงเรียนพิบูลประชาสรรค์ เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร จํานวน 40 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม โดยการจับสลาก คือ กลุ่มทดลอง จํานวน 20 คน และกลุ่มควบคุม จํานวน 20 คน ดําเนินการทดลอง เป็นเวลา 12 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 วัน วันละ 40- 60 นาที รวมทั้งสิ้น 12 ครั้ง โปรแกรมกิจกรรม นันทนาการโดยหลักอริยสัจ 4 เป็นกิจกรรมสร้างคุณธรรม ประเภทกลุ่มสัมพันธ์ ประเภทเกมกีฬา ประเภทนิทาน ประเภท ศิลปะภาพวาด ประเภทดนตรี การเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบประเมินความฉลาดทางอารมณ์ ของกรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข นําข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าเฉลี่ย ( x ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) วิเคราะห์เปรียบเทียบ ความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยความฉลาดทางอารมณ์ ระหว่างก่อนการทดลองกับหลังการทดลอง ของกลุ่มทดลองและ กลุ่มควบคุม โดยการทดสอบค่า “ที” (t-test)

ผลการวิจัยพบว่า ความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1) โรงเรียนพิบูลประชาสรรค์ กลุ่มทดลองระหว่างก่อนกับหลังการทดลอง พบว่า แตกต่างกันอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ในด้านความดี องค์ประกอบย่อย เรื่องเห็นใจผู้อื่น และในด้านความเก่ง องค์ประกอบย่อย เรื่องสัมพันธภาพ โดยมีค่าเฉลี่ยหลังการทดลองสูง กว่าก่อนการทดลอง ความฉลาดทางอารมณ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.1) โรงเรียนพิบูลประชาสรรค์ เมื่อ เปรียบเทียบกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมระหว่างก่อนกับหลังการทดลองพบว่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสําคัญทางสถติิที่ระดับ .05 ในด้านความดี องค์ประกอบย่อย เรื่องเห็นใจผู้อื่น และในด้านความเก่ง องค์ประกอบย่อย เรื่องสัมพันธภาพ โดยมีค่าเฉลี่ย หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลอง

References

กนกพร หมู่พยัคฆ์, จรินทิพย์ อุดมพันธุรัก, ชลียา กัญพัฒนพร, ชัญญา แสงจันทร์, และพวงเพชร เกษรสมุทร. (2558). ความสัมพันธร์ะหว่างความฉลาดทางอารมณ์กับพฤติกรรมการปรบัตัวของนักศึกษาพยาบาล. วารสารพยาบาลศาสตร์,33(Suppl. 1), 55-65.
จิณห์จุฑา ชัยเสนา ดาลลาส, สายใจ พัวพันธ,์ และดวงใจ วัฒนสินธุ์. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะ สุขภาพจติ ของ นักศึกษาพยาบาล.
บุรียา แตงพันธ,์ และคณติ เขียววชิ ัย. (2558). การศึกษา ปัจจัยทมี่ ผี ลต่อพฤติกรรมการเผชิญปญั หาของ นักศึกษา มหาวิทยาลยั ศิลปากร. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลยั สงขลานครนิ ทร์, 26(1), 27-38.
ผุสนีย์ แก้วมณีย์, และเรวัตร คงผาสุข. (2557). ความฉลาด ทางอารมณ์ และการปรับตัวของนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ยะลา. วารสารอัล- ฮิกมะฮฺ, 4(8), 51-61.
พระราชวรมุนี (ป.อ.ปยุตฺโต), พระธรรมปฎิ ก. พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์, พิมพ์ครั้งที่ ๗, กรุงเทพมหานคร: วิลัยพร นุชสุธรรม, พัชราวรรณ แก้วกันทะ, ลาวัลย์ สมบูรณ์, ชมภู่ บุญไทย, และสุกญั ญา เมืองมาคํา (2561).
ผลของโปรแกรมสร้างเสรมิ ความฉลาด ทางอารมณ์ต่อความฉลาดทางอารมณ์ของนักศึกษา พยาบาล. พยาบาลสาร,
45(1), 110-121.
วีระวัฒน์ ปันนิตามัย. (2551).เชาวน์อารมณ์ (EQ) ดัชนีเพื่อความสขุ และความสําเร็จของชีวิต.พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร:
สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณม์หาวทิยาลัย.
สุขภาพจิต, กรม. (2550).อีคิว: ความฉลาดทางอารมณ.์ กรุงเทพมหานคร: กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. สุวิมล ตั้งสัจจพจน์.(2553). นันทนาการและการใช้เวลาว่าง. กรุงเทพมหานคร: เวดิสันเพรสโพรดักส์.
Bar-On, R. Bar-On emotional quotient inventory.(1997). A measure of emotional intelligence.
(Technical manual). Toronto: Multi-Health System.
Cooper, R.K., and Sawaf, A. (1997). Executive EQ intelligence in leadership and organization.
New York: Grossest/Putnam.
Mayer, J.D., and Salovey, P. (1997). Emotional development and emotional intelligence:
Education implication. New York: Basic Book.
Published
2021-08-10