การพัฒนาศักยภาพบุคลากรให้เป็นผู้มีสมรรถนะสูง ตามมาตรฐานการป้องกันปราบปรามการ ฟอกเงินและการต่อต้านการสนับสนุนทางการเงิน

  • สรรเพชญ แสงเนตรสว่าง
  • ปธาน สุวรรณมงคล
  • เฉลิมพร เย็นเยือก
Keywords: ผู้มีสมรรถนะสูง, การป้องกันปราบปรามการฟอกเงินและการต่อต้านการสนับสนุนทางการเงิน, การพัฒนา ศักยภาพ

Abstract

การปฎิบัติหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของประเทศ และมีผลกระทบหรือความเสียหายที่เกิดขึ้นในวงกว้าง ดังนั้น ผู้ปฏิบัติงานจึงต้องมีคุณลักษณะที่สอดคล้องกับการปฎิบัติให้ให้ประสบความสําเร็จตามเป้าหมาย จึงทําให้ผู้วิจัยสนใจ ศึกษาการพัฒนาศักยภาพของบุคลากรให้เป็นผู้มีสมรรถนะสูง ตามมาตรฐานการป้องกันปราบปรามการฟอกเงินและการ ต่อต้านการสนับสนุนทางการเงิน โดยมีวัตถุประสงค์สําคัญ คือ เพื่อ 1) เพื่อศึกษาการปฏิบัติงานของบุคลากร ตามมาตรฐานสากลด้านการป้องกันปราบปรามการฟอกเงิน และการต่อต้านสนับสนุนทางการเงินแก่การก่อการร้าย และ 2) เพื่อศึกษาการพัฒนาสมรรถนะของบุคลากร ตามมาตรฐานสากลด้านการป้องกันปราบปรามการฟอกเงิน และการต่อต้าน สนับสนุนทางการเงินแก่การก่อการร้าย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวม ข้อมูล ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ บุคลากรที่ปฏิบัติงานหน้าที่ด้านป้องกันปราบปรามการฟอกเงิน การสนับสนุนทางการเงิน แก่การก่อการร้าย และกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน จํานวน 240 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย1) สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ 2) สถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ย และทดสอบค่าสหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า การปฏิบัติงานมีผลต่อการ พัฒนาบุคลากรให้เป็นผู้มีสมรรถนะสูง ตามมาตรฐานการป้องกันปราบปรามการฟอกเงินและการต่อต้านการสนับสนุนทาง การเงิน ที่ระดับนัยสําคัญทางสถิติ 0.05 ดังนั้น หน่วยงานควรมอบหมายภารกิจที่เหมาะสม และสอดคล้องกับความรู้ ความสามารถให้กับบุคลากรเพื่อช่วยส่งเสริมให้บุคคลเป็นผู้มีสมรรถนะสูงตามมาตรฐานการปฏิบัติต่อไป

References

กมลรัตน์ แสนใจงาม . (2557). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะบุคลากรของมหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์รัฐ
ประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่.
กิตติยา อินทกาญจน์. (2553). การเรียนรู้ระดับบุคคลและระทีมทีมขององค์การ : กรณีศึกษา องค์กรที่ได้รับรางวัลคุณภาพ
แห่งชาติ. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ชญานิษฐ์ แสงทิพย์, เสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร, ยุภาพร ยุภาศ และสัญญา เคณาภูมิ. (2557). สมรรถนะในการปฏิบัติงาน
ของบุคลากรกรมพัฒนาฝีมือแรงงานในกลุ่ม จังหวัดร้อยเอ็ด-ขอนแก่น-มหาสารคาม-กาฬสินธุ์. วารสาร
มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ ปีที่ 8 ฉบับที่ 1 (มกราคม – เมษายน 2557) หน้า 169-180.
ณัฐกุล ภูกลาง. (2562). การพัฒนาศักยภาพการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่บริหารงานทั่วไปในมหาวิทยาลัยราชภัฎ มหาสารคาม. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ปีที่ 6 ฉบับที่ 2 เดือน
กรกฎาคม-ธันวาคม พ.ศ .2562
นันทวัฒนชัย วงษ์ชนะชัย, ธีรวุฒิ บุณยโสภณ, วิเชียร เกตุสิงห์ และ วัลลภ จันทร์ตระกูล. (2554. การพัฒนาสมรรถนะในการ
ปฏิบัติงานของบุคลากรในสายงานผลิตของอุตสาหกรรมผลิตเหล็กกล้าตามมาตรฐานอาชีพ. วารสารวิชาการ
พระจอมเกล้าพระนครเหนือ ปีที่ 21 ฉบับที่ 3 ก.ย.-ธ.ค.2554. หน้า 645-656.
วิลาวรรณ รพีพิศาล. (2554). ความรู้พื้นฐานในการบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ : วิจิตรหัตถกร.
ศุภกานต์ พวงช่อ และ พัทรียา หลักเพ็ชร. (2562). กระบวนการการพัฒนาสมรรถนะที่พึงประสงค์ของผู้ประสานงานการ
จัดประชุมในธุรกิจการจัดประชุม กรณีศึกษา บริษัทจัดประชุมมืออาชีพในเขตกรุงเทพมหานคร.
วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ ปีที่ 15 ฉบับที่ 2 กค.-ธค.2562 หน้า 58-87. สํานักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (2548)
Published
2021-08-10